Home
Projecten
Tekeningen
Onderwijs
Fotografie
Keramiek
Actueel
Contact

Blog

Afbeelding van Stadschappen
Stadschappen

Beweging en balans.
22 februari 2019 22:14
Afbeelding van portretten en antiportretten
portretten en antiportretten

op papier en in klei
14 februari 2019 11:33
Afbeelding van mijn slapende dier wordt wakker
mijn slapende dier wordt wakker

1993, 35 bij 25 cm, gewassen inkt in thee.
14 februari 2019 10:43
Afbeelding van Uit het groene hart 1
Uit het groene hart 1

2000 gewassen inkt, verf, 35 bij 25 cm
14 februari 2019 10:41
Afbeelding van de universiteit als speeltuin voor het denken
de universiteit als speeltuin voor het denken

de vakgroep
14 februari 2019 10:36
Afbeelding van persephone
persephone

het eeuwige meisje
28 september 2018 17:38
 
 
 

sprekende ogen

 
eerst voelen en dan tekenen
Met een paar leerlingen van het speciaal onderwijs worstelen we met het (zelf)portret. Ik heb ze al geleerd vanuit een hele vorm te werken, die je inwrijft in papier. Niet vanuit de lijn dus.
'Die ogen spreken helemaal niet!' roept een meisje. 
'Ogen die spreken?' roept een jongen uit. Hij is net met de mond bezig. Die spreekt wel, weet hij. Maar ogen? De assistente, die ook druk aan het tekenen is, kijkt op van haar werk, spert haar ogen wijd open en knippert en zegt: 'zo dus, dat zijn sprekende ogen'. Iedereen lacht. Het punt is gemaakt. Je moet ook niet alles letterlijk nemen.
Nu terug naar het tekenen. Hoe maak je die ogen op papier meer sprekend?
Door oogleden te tekenen. Maar dat kan ik niet zeggen, want oogleden, dat is een lastig woord. En voordoen op het bord is ook geen optie. Want dan wordt het een trucje. Oh je moet er lijntjes omheen zetten.

Eerst moet je het voelen. Net als van het spreken van ogen, dat voel je als iemand het je laat voelen. Voel je wel, ik probeer je aandacht te trekken door te knipperen met mijn ogen. Ik kan mijn ogen laten lachen.
Ik kan ermee seinen.
'Voel even', zeg ik, 'met je vingers. Je ogen drijven in kleine badjes vocht. Daaromheen zit een rand. Op die rand zitten je wenkbrauwen. Tussen je ogen zit je neusbrug. je neus zit vast aan die rand, voel je wel? en dan die ogen, die hebben klepjes nodig. Anders zou je steeds oogpijn hebben van wat erin valt: zand, stof. maar nu kun je knipperen en is het weg. Hoe heten die klepjes?' 'Wimpers' roept iemand.
'Als je die klepjes tekent, gaan die ogen spreken' zeg ik. En zo is het.
De ogen worden nu ijverig ingelijst. En dan is het plotseling een portret geworden.


Trefwoorden