Home
Projecten
Tekeningen
Workshops
Fotografie
Keramiek
Blog
Contact

Blog

Afbeelding van DIERENDROMEN
DIERENDROMEN

contact maken met wat al aanwezig is. een pedagogische kijk op het kunstvak met voorbeelden uit de Dromenfabriek
16 mei 2018 20:40
Afbeelding van De hoed en de rand
De hoed en de rand

verkeersborden als kunst
4 februari 2018 12:22
Afbeelding van First lady 1987-1989
First lady 1987-1989

modeltekenen aan de Academie voor Schone Kunsten in Warschau
20 april 2017 11:53
Afbeelding van de legende van de moderne kunst: Jheronimus Bosch
de legende van de moderne kunst: Jheronimus Bosch

uitstapjes naar 's Hertogenbosch
9 november 2016 09:16
Afbeelding van floating icon beeldenstorm 1
floating icon beeldenstorm 1

een icoon kan het beste maar drijven, want als het vast komt te zitten in onze kop....
8 juli 2016 11:52
Afbeelding van sprekende ogen
sprekende ogen

eerst voelen en dan tekenen
4 augustus 2015 15:12
 
 
 

sprekende ogen

 
eerst voelen en dan tekenen
Met een paar leerlingen van het speciaal onderwijs worstelen we met het (zelf)portret. Ik heb ze al geleerd vanuit een hele vorm te werken, die je inwrijft in papier. Niet vanuit de lijn dus.
'Die ogen spreken helemaal niet!' roept een meisje. 
'Ogen die spreken?' roept een jongen uit. Hij is net met de mond bezig. Die spreekt wel, weet hij. Maar ogen? De assistente, die ook druk aan het tekenen is, kijkt op van haar werk, spert haar ogen wijd open en knippert en zegt: 'zo dus, dat zijn sprekende ogen'. Iedereen lacht. Het punt is gemaakt. Je moet ook niet alles letterlijk nemen.
Nu terug naar het tekenen. Hoe maak je die ogen op papier meer sprekend?
Door oogleden te tekenen. Maar dat kan ik niet zeggen, want oogleden, dat is een lastig woord. En voordoen op het bord is ook geen optie. Want dan wordt het een trucje. Oh je moet er lijntjes omheen zetten.

Eerst moet je het voelen. Net als van het spreken van ogen, dat voel je als iemand het je laat voelen. Voel je wel, ik probeer je aandacht te trekken door te knipperen met mijn ogen. Ik kan mijn ogen laten lachen.
Ik kan ermee seinen.
'Voel even', zeg ik, 'met je vingers. Je ogen drijven in kleine badjes vocht. Daaromheen zit een rand. Op die rand zitten je wenkbrauwen. Tussen je ogen zit je neusbrug. je neus zit vast aan die rand, voel je wel? en dan die ogen, die hebben klepjes nodig. Anders zou je steeds oogpijn hebben van wat erin valt: zand, stof. maar nu kun je knipperen en is het weg. Hoe heten die klepjes?' 'Wimpers' roept iemand.
'Als je die klepjes tekent, gaan die ogen spreken' zeg ik. En zo is het.
De ogen worden nu ijverig ingelijst. En dan is het plotseling een portret geworden.


Trefwoorden