Home / Blog / Bijna een maand geleden, de tijd staat niet stil en vliegt ook niet meer, maar zakt gewoon in een diep gat

Bijna een maand geleden, de tijd staat niet stil en vliegt ook niet meer, maar zakt gewoon in een diep gat

Zondag 22 maart 2020

Het is half negen als ik op de pont sta naar de overkant, van Zuid naar Noord. De pont moet wachten want een schip hoog opgetast met containers vaart voorbij. Alles ligt stil, denk ik, maar de muil van Rotterdam staat open voor het achterland. Klopt dat wel, denk ik tegelijk, dat ik daar boos over ben. Is dat niet zoals het nu is, dat er gelukkig nog in de basics wordt voorzien en we ruimte krijgen, zeker hier in Nederland met die oproep tot burgerzin, om stil te staan. En zijn die containers, die door de automatische piloot worden uitgeladen, deel zijn van de grote Machine, daar niet een onderdeel van: van het in standhouden van de basisbehoeften. Het dispuut over handel en overbodige spullen is zoals alle disputen niet meer belangrijk.  In de nacht bereikte de temperatuur het vriespunt en nu is het nog ijskoud. Er zijn drie mensen op de pont: een Vietnamese jongen met een koptelefoon op die ik herken, hij is een gast van de Pauluskerk, ik zie hem straks vast binnenkomen. En ik ben er en nog iemand, verder is de pont leeg. Ik fiets door de stad, die is uitgestorven.

Bij de Pauluskerk is het al druk, daar staan de mannen te wachten tot de deur opengaat. Sommigen hebben op straat geslapen, maar er zijn ook voor altijd beschadigde mensen, naar lichaam en ziel, die hier altijd komen, dag in dag uit, jaar in jaar uit en die ‘ergens’ een soort van wonen. Ik ben nu voor de tweede keer ingeroosterd om brood en koffie te geven aan de daklozen. Het grootste gedeelte van de shift zit ik zen te wezen en te observeren op de plek achter de tafel met boterhammen en thermoskannen koffie en thee. Hier moet iemand zitten, altijd. En die iemand ben ik nu, de gastvrouw. Ik probeer de common sense te pakken die heerst onder de kosters. Regels, ja, en eerlijkheid. Zodat duidelijk is wanneer je iets door de vingers gaat zien, een koffie gratis weggeeft en niet voor de 40 eurocent die ervoor staat. En de kosters kennen hun pappenheimers. Eerlijkheid eisen is wel de basis van de rust hier en de manier om te voorkomen dat er om 10 cent oorlog uitbreekt.

Top